Este dolmen é unha das xoias do megalitismo galego, datado arredor do terceiro milenio antes de Cristo. Conserva catro dos cinco ortostatos que conformaban a cámara poligonal e parte da cuberta orixinal, cunha monumentalidade que fala da importancia do lugar para as comunidades neolíticas. Xa no século XIX chamou a atención dos primeiros arqueólogos e foi estudado con detalle polo investigador G. Leisner en 1933.
Ademais do seu valor arquitectónico, está envolto en lendas transmitidas oralmente ao longo dos séculos. O poeta Eduardo Pondal fixo célebre a crenza de que baixo as súas pedras repousa o guerreiro celta Brandomil. A magnitude das súas laxes, algunhas de máis de 35 toneladas, fai pensar nas técnicas e no esforzo colectivo empregado polos antigos habitantes da zona para erixir este enigmático monumento.
